P O G L Ą D Y H O B B E S A
Metafizyka Hobbesa była materialistyczna. Jego zdaniem nie istnieje nic poza ciałami. Takie podejście pozwalało mu uporać się z problemem poprzedników, którzy starali się odpowiedzieć na pytanie jakie relacje zachodzą między ciałem a duszą i czy w ogóle można mówić o czymś takim. Dla Hobbesa nie istniały substancje niematerialne więc problem był rozwiązany.
Nowy materializm Hobbesa jako przeciwieństwo starożytnego mechanicyzmu stawał się powszechną teorią bytu. Teorię ową atakowano w dwóch punktach. Po pierwsze, że przebiegi cielesne są wyłącznie ruchami i po drugie, że przebiegi psychiczne są ruchami. Jeżeli chodzi o punkt pierwszy to Hobbes tłumaczył się tym, że jakości zmysłowe, które przemawiają przeciw jego tezie, nie są własnościami rzeczy, gdyż są subiektywne. Postrzegamy bowiem bez bodźca zewnętrznego np. w snach prawie w takim samym stopniu jak gdy bodziec zewnętrzny działa. poza tym różne bodźce wywołują te same jakości. Jeżeli zaś chodzi o obronę w punkcie drugim czyli, że przebiegi psychiczne są natury mechanicznej, Gobbes popierał dwoma argumentami:
Po pierwsze ruch może wywołać tylko ruch i tylko przez ruch może być wywołany. stany zaś świadomości są wywołane przez ruchy i wywołują ruch. Po drugie istnieje podobieństwo miedzy zjawiskami : ruchu i świadomości, mianowicie między ruchem a impulsem woli.
Racjonalistyczna metodologia.
Hobbes jak przystało na filozofa XVII wieku i następcę Kartezjusza, dążył do stworzenia racjonalnego systemu filozofii. Dla Hobbesa nie istniały przedmioty idealne, psychiczne zaś były natury cielesnej. a cielesne były mechanizmami. Takie podejście ułatwiało znacznie stworzenie jednolitego systemu.
Nawet sam proces poznania był dla Gobbesa był dla Hobbesa jak każdy proces natury mechanicznej. Zdaniem Hobbesa. Przez zetknięcie przedmiotu z narządem zmysłowym ruch z przedmiotu przenosi się na narząd, potem na nerwy i wreszcie do wnętrze mózgu. Proces ten musi więc przejść przez zmysły. Efektem tego było wyjście od metodologicznego racjonalizmu do sensualizmu psychologicznego.
Naturalistyczna Etyka i Polityka.
Własnie na takim metafizyczno-epistemologicznym podłożu wznosiła się philosophia civilis Hobbesa. Traktował ją całkowicie naturalistycznie wychodząc z założenia, że człowiekiem rządzą te same prawa mechaniczne, które rządzą całą przyrodą. Wystepował przeciw tezie , która wzięła początek w tradycji Arystotelejskiej, że człowiek z natury jest istotą społeczną. Zdaniem Hobbesa, każdy człowiek z natury swej zajmuje się wyłącznie własnymi sprawami. Każdy instynktownie jest egoistą, każdy kocha jedynie siebie i jego celem jest zachowanie własnego dobra. Każda rzecz jest o tyle dobra o ile służy celom jednostki. W stanie natury każdy walczy o samego siebie. Ponieważ jednak walka przynosi szkody to ludzie postanowili opuścić stan natury i aby zyskać spokój zaczęli żyć jak gdyby byli skrępowani umową. W takim stanie każdy wie, że nie powinien spodziewać się krzywdy ze strony innego człowieka kiedy tylko sam zastosuje się do zasad obowiązujących wszystkich ludzi. W taki sposób powstało państwo. Nie powstało ono więc z natury i z rozsądku, w przeciwieństwie do tego co twierdzili arystotelicy ale raczej z obawy i rozsądku.
Hobbes starał się też określić w jaki sposób funkcjonować powinno doskonałe państwo. Sporą rolę odgrywał tu jego mechanicyzm za pomocą którego starał się normować państwo. Jego zdaniem konieczny jest monarcha aby państwo funkcjonowało prawidłowo. Jemu to posłuszni obywatele postępować mogli zgodnie z założeniami Hobbesa. Za pomocą tych wywodów filozoficznych Hobbesowi udało się dowieść towarzyszom politycznym , iż potrafi uzasadnić racjonalnie i dedukcyjnie rojalistyczną politykę.
Filozofia Hobbesa, a szczególnie jego naturalistyczny system miały wielu zwolenników w epoce następującej zaraz po nim. Zarówno w Odrodzeniu jak i w Oświeceniu.